Twee tegenpolen

Als er ergens twee polen zijn die niets gemeen hebben, dan zijn het mijn katten.
Zo rustig als de ene is, zo "hyper" is de andere. Vooral 's morgens , als de kleinste alle energie lost die hij tijdens de nacht heeft opgespaard.
Dan rent hij van de hal naar de slaapkamer en terug, en draait daarbij ook nog om alle meubelen heen.

Ik ben dan bezig met ontwaken en sta in kamerjas, koffie te maken, als plots een bolletje wol voorbij rolt, mij bij de benen neemt en probeert op het aanrecht te komen. Pijnlijk...
Bestaan er sisalkousen?? Ik weet ondertussen hoe het voelt om een krabpaal te zijn.
Ach ja, na alle geblaas van de grote zus, omdat zij niet tegen "racekatten" kan, ligt hij weer vredig op de stoel van baasje. De schat.

Zo begint een dag van een poezenmoeder. Met twee "kinderen" die elkaar even niet kunnen luchten en straks weer vredig, samen op de vensterbank liggen of naar elkaar op zoek gaan als ze elkaar niet zien.
Ja, de liefde voor mijn katten zit als hun klauwen in mijn huid, en laat sporen na in mijn hart.