Als het nog donker is.

Jefke de nachtwacht

Vier uur in de ochtend, hetzelfde ritueel,
een pootje op mijn wang…
de blik in zijn ogen van “sta je mee op,
want ik ben een beetje bang.”

Ik draai me om tot weer opnieuw
zachte pels tegen me aan.
Even bekijk ik de wekker,
de nacht is nog lang
maar hij blijft naast me staan.

Een stille meouw
niet te veel lawaai
want iedereen die nog slaapt,
mag blijven liggen, behalve ik
van mij wil hij eerst een aai.

Ik sta dan maar op
in ’t midden van de nacht
en volg de tocht die hij leidt
van kamer naar keuken en nog verder
tot de plaats waar zijn zusje wacht.

Dan wacht hij geduldig
naar een bakje met eten
en smult hij zijn buikje rond
de angst die er deze ochtend was
is hij al totaal vergeten.

Slaapwel mijn kattenprins